Wychowanie

Tylko powiedz…. MNIE!

Zły dotyk jak uchronić dziecko? Zadawaliście sobie takie pytanie? Nie wiem, jak Wy, ale ja panicznie boję się tego, że kiedyś moje dziecko może zostać skrzywdzone. Że ktoś może wykorzystać jego zaufanie i zrobić mu krzywdę, krzywdę nie odwracalną, która na zawsze pozostanie w jego psychice. Dlatego już dziś, już teraz mówię mu, że jeśli ktokolwiek będzie próbował go skrzywdzić, pierwsze co ma zrobić, to powiedzieć MNIE!

Zły dotyk jak chronić dziecko

Rozmawiacie ze swoimi dziećmi o dotykaniu ich w miejsca intymne? Mówicie im o tym, że nikt NIE MOŻE ich tam dotykać? Ja ze swoim synem rozmawiam. Co jakiś czas, np. podczas kąpieli, kiedy pomagam mu się wytrzeć, przypominam, że nikomu nie wolno go tam dotykać, bo to jego strefa intymna. Chciałabym, żeby mój syn był tego świadomy, że nikt z dorosłych nie może naruszyć jego strefy komfortu, jego strefy intymności.

Zły dotyk jak uchronić dziecko

Pamiętam kampanię: “Zły dotyk – boli przez całe życie”. Jako dziecko, ta kampania zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Bo wtedy nikt, że mną na ten temat nie rozmawiał. Nikt nie mówił mi, że moja intymność, to moja intymność i nikt nie może jej naruszyć. Na szczęście nigdy nikt nie próbował mnie dotykać w miejsca intymne, nikt nie namawiał do seksu, nie zmuszał do tego. Ale wiem, że kilka moich koleżanek znalazło się w takiej sytuacji. A rodzice to zbywali wzruszeniem ramion – przecież nic się nie stało.

Mając w pamięci opowiadania koleżanek, już teraz zaczęłam Janka uczulać na tego typu sprawy. Przede wszystkim, nie zmuszam go do całowania innych, jeśli nie ma to ochoty. Powtarzam mu zawsze wtedy, że nikt nie może go zmusić do zrobienia z jego ciałem tego, czego nie chcę. I widzę, jak to skutkuje. Potrafi głośno powiedzieć o tym, że nie życzy sobie, aby ktoś go dotykał w taki, a nie inny sposób. Nawet jeśli to dotyk kolegi czy koleżanki z przedszkola, pozornie wszak niewinny, może być tak naprawdę złym dotykiem.

Uczę go, że obcy nie są naszymi przyjaciółmi. Nie, nie chcę wychować “dzikiego dziecka”, które boi się innych. Chcę wychować świadomego młodego człowieka, który zdaje sobie sprawę z tego, że obcym można odpowiedzieć, która jest godzina, jak dojść tu i tu itp. Ale nie można z obcymi nigdzie iść, nie wolno brać od nich słodyczy, czy nie można pozwolić, by wzięli go za rękę. Kilka razy miałam sytuację, w której (zazwyczaj) starsze Panie, chciały poczęstować Janka cukierkami. Kiedy im zabroniłam, były oburzone, że dziecko bez cukru chcę wychować. Nie o to chodzi. Chodzi o to, że od jednego, cukierka danego dziecku w dobrej wierze, się zaczyna. Później dziecko staje się zbyt ufne wobec obcych. A przecież pedofile, właśnie na takie okazje czyhają.

W domu nie ma dla nas tematów tabu. Tak, rozmawiam z moim synem na tematy intymne. Janek wie, że ma siusiaka, a mama ma “psioszkę”. Wie, że pod tym względem dziewczynki i chłopcy się różnią, bo kiedyś dzięki tym częścią ciała będę mogli dać nowe życie lub odczuwać przyjemność. Nie zdradzałam mu wszystkich szczegółów, ale chcę żeby wiedział jak się rozwija chłopiec i dziewczynka. Nie muszę mu pokazywać zbyt wyuzdanych ilustracji, wystarczy, że z nim o tym rozmawiam.

A przy tym mówię mu, że nikt bez jego zgody nie ma prawa dotknąć go w te miejsca. I nikt nie ma prawa, bez jego zgody, kazać dotykać mu czyjegoś siusiaka czy psioszki, bo to nic innego jak zły dotyk. Podkreślam, że nikt nie ma prawa go całować w usta, jeśli nie ma na to ochoty. Owszem mówię mu, że są sytuację, w których na przykład Pani w przedszkolu, pomoże mu w łazience, ale jeśli uzna, że to było dla niego niekomfortowe, powinien mi natychmiast o tym powiedzieć.

Uczę go, że czasem dorosłym też można powiedzieć NIE. Zwłaszcza, jeśli sytuacja, do której chce go zmusić dorosły jest dla niego niekomfortowa. Ostatnio chciałam, żeby wydmuchał nos. Wzięłam chusteczkę i przyłożyłam do jego nosa, a on odtrącił moją rękę, mówiąc, że zrobi to sam za chwilę. Nie okazałam złości, bo być może w tym akurat momencie, dla niego było naruszeniem strefy komfortu.

Często rozmawiamy z Jankiem o tym, jak odmawiać. Szanuję to, że nie chce czegoś zrobić. Rozumiem, że nie ma ochoty iść na spacer, zjeść nowej potrawy czy wytrzeć nosa. Szanuję, go jako człowieka. Naturalny w tym wieku opór przed zmuszaniem do czegokolwiek to doskonała ochrona przed molestowaniem. Ofiarą pedofila najczęściej pada dziecko uczone, że dorosłym nie wolno się sprzeciwiać, bo oni zawsze wiedzą, co dla niego najlepsze. Szanuj “nie” nawet dwulatka!

zły dotyk jak uchronić dziecko

Zły dotyk – jak uchronić dziecko? Zbuduj więź opartą za zaufaniu

Zaufanie to podstawa, podstawa do tego, by w razie jakichkolwiek kłopotów pomóc dziecku. Dlatego też warto budować otwartą i opartą na zaufaniu relację z dzieckiem od pierwszych lat jego życia. Zawsze uważnie wysłuchuj jego lęków i obaw. Ucząc dziecko, że jego ciało należy wyłącznie do niego, Ty też musisz się stosować się do tego przesłania. Nie zmuszaj dziecka do żadnej formy dotyku, jeśli nie ma na to ochoty, np. przytulania do krewnych podczas rodzinnych przyjęć. Nigdy nie stosuj kar fizycznych — one uczą dziecko, że osoba dorosła ma prawo naruszać jego ciało.

Jak buduję relację opartą za zaufaniu?

  • Nie krzyczę na Janka, jeśli coś sobie zrobi, nawet jeśli ostrzegałam go przed tym kilka razy.
  • Nie bagatelizuję tego co się stało. Nie mówię, że nie ma co płakać nad złamanym patykiem, bo wiem, że ten patyk jest dla niego bardzo ważny.
  • Wierzę synowi, w to co mówi. Kiedy Pani w przedszkolu zwróciła uwagę, że Janek źle się zachowuje, wysłuchałam zarówno Pani, jak i jego, żeby mieć cały ogląd sytuacji.
  • Kiedy Janek coś przeskrobię, nigdy nie mówię “ale ty jesteś beznadziejny, znowu coś wylałeś; ale ty jesteś zły, bo znowu popsułeś zabawkę”. Mówię mu, że jego zachowanie było złe, a nie on sam.
  • Janek wie, że z każdą sprawą może do mnie przyjść, może mi o wszystkim powiedzieć i wie, że ja pomogę mu rozwiązać jego problem.
  • Uważnie słucham co do mnie mówi. Kiedy rozmawiamy, mam zawsze wyłączony telefon. Jestem tu i teraz dla niego. Niedostępna dla nikogo innego. Słucham, zadaję pytania, upewniam się, że doskonale go rozumiem.
  • Staram się okazać mu zrozumienie. Kiedy przed snem pyta mnie: “a co, jeśli przyśnią mi się koszmary”, mówię mu, żeby mocno się przytulił i razem odgonimy te koszmary z jego pokoju.
  • Zawsze daję obietnice z pokryciem. Jeśli obiecam mu coś, dotrzymuję słowa. Staram się unikać obietnic bez pokrycia. Jeśli wiem, że jutro nie będziemy mogli czegoś zrealizować, mówię mu o tym.

Pamiętajmy, że pedofil, to nie zboczeniec czający się w krzakach w parku. To może być każdy – miły sąsiad, pan od wf, nauczycielka w przedszkolu czy ksiądz. Dzieci milczą, bo się wstydzą, boją, a często też czują się winne. Niekiedy przez całe życie skrywają swą bolesną tajemnicę.

Nie możemy udawać, że problem nie istnieje, ale jednocześnie nie możemy popadać w paranoję. Bądźmy uważne i ostrożne i od najmłodszych lat zaszczepiajmy w dziecku przekonanie, że ciało to świętość i nikt bez jego zgody nie ma prawa przekraczać barier intymności. A jeśli cokolwiek wzbudzi ich strach, muszą nam o tym powiedzieć!

Podobało się? Podziel się
error

Tylko powiedz…. MNIE!

Aleksandra Załęska admin czas czytania: 5 min
0
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
error

Sprawdź także